Warning: include(header2.php): failed to open stream: No such file or directory in /var/www/html/cultura/html/criticadamemoria2.php on line 62 Warning: include(): Failed opening 'header2.php' for inclusion (include_path='.:/usr/share/pear:/usr/share/php') in /var/www/html/cultura/html/criticadamemoria2.php on line 62
Crítica da memoria pura
Unha reconstrución literaria dos recordos que explora as influencias íntimas sobre a memoria. Anxos Sumai pon sobre a mesa de estudo a memoria, indagando nas súas claves e camiños. Unha reflexión sobre o recordo dos recordos.
oco
Envíalle un correo a Anxos:
<correo@anxossumai.com>
Subscríbete ao fluxo RSS:

oco

ANXOS DE GARDA
Un dos traballos literarios de referencia na rede. Dous libros aclamados saíron destas páxinas nas que Anxos Sumai fixo durante dous anos un diario entre a realidade e a ficción
Consúltao aquí

oco

LIBRO ¿ANXOS OU DIAÑOS?
Roberto Ribao e Anxos Sumai mantiveron durante un ano debates dialécticos cheos de altura, humor e ironía na nosa edición Fin de Semana
Descarga aquí o libro

oco

FIN DE SEMANA
Consulta as anteriores edicións da Revista de Fin de semana. Artigos de viaxes, opinión, personaxes coñecidos e interesantes, etc

 

IMPRIMIR

Christian Barnard, 3 de decembro de 1967

Cando souben que o doutor Christian Barnard realizara o primeiro transplante de corazón xa pasaran varios anos. O transplante fixéranse en Sudáfrica o 2 de decembro de 1967 e eu sóubeno moito tempo despois, nun mes de agosto. Sei que era agosto porque estaba, con mamá e seguramente coa miña irmá pequena, na casa da costureira, agardando para probar a roupa nova que vestiría nas festas da aldea. Mentres esperaba dedicábame a mirar revistas vellas que a costureira gardaba para copiarlles os modelos ás mulleres famosas. Dende unha desas revistas saltoume o sorriso brillante dun home delgado, vestido cunha bata branca. O sorriso, de dentes perfectos, era francamente alegre e amosaba unha satisfacción e unha felicidade que poucas veces volvería ver na vida. Esa era a foto dun home orgulloso de si mesmo.

Había moitas fotos máis do doutor Barnard, nunhas aparecía conversando cun grupo de enfermeiras toucadas con cofias brancas. As enfermeiras sorrían, tamén moi felices. Noutra foto o doutor vestía traxe e gravata e víanselle ben as profundas entradas que se lle estendían dende a fronte ata o medio da cabeza. Tamén había fotos, pero menos, dun home vestido cun pixama de hospital, sentado nunha cama de hospital. Tiña a mirada perdida e non sorría. Parecía non ter ningún interese polo que acontecía naquel cuarto. Non sei, parecía morto. A súa boca medio aberta, negra, semellaba un gran buraco polo que lle estaba a piques de fuxir a alma. Cos anos souben que aquel home enfermo e triste chamábase Louis Washkansky e era o paciente ó que o doutor Barnard lle fixera o transplante. Fora un éxito, si, pero o tal Louis só chegou a vivir dezaoito días despois da intervención. Con todo, amosouse coma un home moi valente e tamén debía sentirse moi orgulloso de si mesmo, malia non sorrir.

Sentinme moi inqueda despois de ler aquilo, despois de saber que a un home se lle podía poñer o corazón doutro home. Non o entendía moi ben porque eu cando intentaba atoparlle unha localización concreta á alma dentro do corpo sempre a acomodaba no corazón. Algunhas veces tamén a sentía bulir no estómago, sobre todo cando os meus pais me berraban e o estómago comezaba a doerme e cría que era a alma a que se retorcía de dor polo castigo.

Apenas quedei quieta mentres a costureira intentaba collerme as dobras da saia. Creo, dende aquela, que nas dobras da roupa cabe unha tarde enteira de inquietude e de preguntas por facer.

Esa noite custoume durmir. Botei o tempo dándolle voltas á cabeza, pensando que se a min me transplantaban o corazón doutra persoa eu habíame converter nesoutra persoa. E que había pasar co meu corazón arrincado? Marcharía a miña alma canda el? Que facían, por certo, os médicos cos corazóns arrincados? Poucos anos despois, xa adolescente e cando empezaba a desposuírme dos dogmas de fe e das ensinanzas do catecismo, volvín ver o doutor Barnard noutra foto o día do seu casamento cunha muller moi guapa, delgada, que tamén sorría orgullosa de si mesma. Volveume o conflito da alma e do corazón pero daquela enfronteime, valente como o enfermo Louis Washkansky, a un espello. Mireime durante moito tempo no espello e souben por fin, e xa para sempre, que a única alma que había en min, esa que atrapaba emocións e afectos, esa que sabía da maldade e da bondade, esa que me brillaba dende o máis fondo dos ollos, era o meu propio cerebro. Entón, eu tamén sorrín orgullosa e feliz.

Lembreime do doutor Barnard porque merquei nas rebaixas unha saia nova. Nas horas mortas da tardiña sentei a repasarlle as dobras. Os fíos que me sobraban deixábaos sobre a mesa e, sen máis, véuseme á cabeza o chan da sala onde cosía a costureira, inzado de fíos. Canda esta lembranza acudiume a ansiedade daquela tarde de agosto na que a alma me quedou atrapada nas costuras dunha saia que, co tempo, vestiría un espantallo no medio dunha leira de millo.
Quizais a miña alma de entón a comeran, enteiriña, os paxaros.


Anxos Sumai [correo]


Consello da Cultura Galega. (www.consellodacultura.org)
Pazo de Raxoi, 2 andar. 15704 Santiago de Compostela (Galicia)
Contacto: Tfno: 981957202 / Fax : 981957205 / e-mail: redaccion@culturagalega.org