Warning: include(header2.php): failed to open stream: No such file or directory in /var/www/html/cultura/html/criticadamemoria2.php on line 62 Warning: include(): Failed opening 'header2.php' for inclusion (include_path='.:/usr/share/pear:/usr/share/php') in /var/www/html/cultura/html/criticadamemoria2.php on line 62
Crítica da memoria pura
Unha reconstrución literaria dos recordos que explora as influencias íntimas sobre a memoria. Anxos Sumai pon sobre a mesa de estudo a memoria, indagando nas súas claves e camiños. Unha reflexión sobre o recordo dos recordos.
oco
Envíalle un correo a Anxos:
<correo@anxossumai.com>
Subscríbete ao fluxo RSS:

oco

ANXOS DE GARDA
Un dos traballos literarios de referencia na rede. Dous libros aclamados saíron destas páxinas nas que Anxos Sumai fixo durante dous anos un diario entre a realidade e a ficción
Consúltao aquí

oco

LIBRO ¿ANXOS OU DIAÑOS?
Roberto Ribao e Anxos Sumai mantiveron durante un ano debates dialécticos cheos de altura, humor e ironía na nosa edición Fin de Semana
Descarga aquí o libro

oco

FIN DE SEMANA
Consulta as anteriores edicións da Revista de Fin de semana. Artigos de viaxes, opinión, personaxes coñecidos e interesantes, etc

 

IMPRIMIR

Cristal, 1990

Cando me deito despois de comer diante da enorme televisión que me acompaña dende hai vinte anos, hai veces que me adurmiña unha remota sensación de acougo. É unha sensación que vén acompañada dos desfiañados ecos dunha melodía e da satisfacción da fame saciada. Arrinca no ano 1990. Aniñada no presente, pegúntome que faría eu aquel ano. Sei que foi un tempo convulso do que pouco máis lembro que que me instalei en Vilagarcía para estar perto dos meus amigos, e que gozaba de tres grandes praceres: bailar, cultivar marihuana e non perder nin un só capítulo de Cristal, aquela telenovela venezolana que millóns de persoas viamos emocionados porque nos contaba a vida mesma, ou algo semellante á vida mesma.

Eu traballaba daquela a cincuenta quilómetros da casa. Saía do traballo, collía o tren e comía no bar da estación de Vilagarcía. Chegaba xusto a tempo de escoitar o único anaco da canción que anunciaba o comezo da telenovela e que hoxe aínda son quen de lembrar: Mi vida eres tú, y solamente tú, tratando de explicar, su mano le tomé y la intenté besar. Mi vida eres tú…A partir de aí a canción deixaba de interesarme. Só me importaban Cristal, Luís Alfredo e como se resolvería a súa truculenta historia de amor. O argumento era estúpido, melindreiro, pero con todo producía no meu ánimo un efecto maís saudable que o que me produce hoxe en día un trankimazin.

Ás veces facíaseme un nó no estómago porque me poñia no sitio de Cristal e sufría, por amor, coma ela. Vendo Cristal chorei sobre un bisté con patacas fritidas mentres os traballadores de Renfe me miraban de reollo, mentres a cociñeira da estación se namoraba cada día un pouco máis de Luis Alberto ou lle daba consellos a Cristal, ignorando os pedidos dos viaxeiros que agardaban polos trens que ían a Santiago ou á Coruña. Que meses tan especiais! Que gañas de regresar a un lugar coma aquela estación só para gozar dun pracer tan simple! Cando remataba a telenovela Aurora, a cociñeira, convidábame a un café e falabamos, esponxando como se fose nosa a lura melena de Jeanette Rodríguez. Despois marchaba para a casa. Botaba a tarde escribindo sen palabras o que acontecería no seguinte capítulo, deixándome enlear na felicidade esfiañada da fantasía; coidaba ás vinte e nove plantas de marihuana que cultivei ese ano na terraza e, ás veces, saía a bailar.

Ó día seguinte, cando soaba o espertador, eu case sempre estaba soñando. Duchábame, vestíame e corría para non perder o tren. Traballaba toda a mañá pensando no agasallo que me ofrecía a tele á hora de comer. Un regalo merecido, un tempo de descanso, unha forma de alimentarme. Así o vía daquela e así o vexo agora porque sigo necesitando ese contacto co banal e o anódino. Agora acontéceme cos programas do corazón, que me son un descanso para o cerebro, unha fonte de proteínas, unha parada necesaria no camiño á lucidez.

O último día en que emitían a telenovela, o día da voda de Cristal con Luís Alfredo, eu saín tarde de traballar e perdín o tren. Non podía quedar sen ver aquel capítulo, era como estar un ano enteiro pegando cromos nun álbum e que che faltase un para pechar a colección. Era, realmente, chegar ó final dun libro e que a derradeira folla non estivese impresa. Despois de moito rogar na estación de Santiago, conseguín que me puxesen a Aurora ó teléfono e Aurora prometeu que me gravaría o capítulo. Cando por fin cheguei a Vilagarcía, Aurora púxome na mesa un prato de fideos con ameixas. Había bastantes viaxeiros tomando café e vendo non sei que programa na tele, pero a Aurora deulle igual e conectou o vídeo.

Mi vida eres tú, y solamente tú, tratando de explicar su mano le tomé y la intenté… E aí, xa mesmo na presentación da novela, a pantalla encheuse de orballo e non houbo maneira de recuperar as imaxes gravadas. Acabou. Non vin o derradeiro capítulo. Marchei para casa con ese baleiro que se sente cando se acaba un crebacabezas, con esa ansia de ir correndo a buscar outro para entreter as horas, para darlle algún sentido lúdico á vida. Non lembro se acalmei a ansiedade con outra telenovela ou cos primeiros ansiolíticos. Non lembro como superei aquel ano convulso e apegado á pasividade das vintenove plantas de marihuana e os centos de capítulos dunha telenovela venezolana.

Pasaron os anos e agora cada vez que piso a estación de tren de Vilagarcía, e sabendo que Aurora xa non está alí, lembro o ano 1990 e non me atrevo nin sequera a asomarme á porta da cantina por se alguén recoñece á miña adicción á vulgaridade, ó máis banal. O meu pracer máis grande de entón e de agora.


Anxos Sumai [correo]


Consello da Cultura Galega. (www.consellodacultura.org)
Pazo de Raxoi, 2 andar. 15704 Santiago de Compostela (Galicia)
Contacto: Tfno: 981957202 / Fax : 981957205 / e-mail: redaccion@culturagalega.org