Warning: include(header2.php): failed to open stream: No such file or directory in /var/www/html/cultura/html/criticadamemoria2.php on line 62 Warning: include(): Failed opening 'header2.php' for inclusion (include_path='.:/usr/share/pear:/usr/share/php') in /var/www/html/cultura/html/criticadamemoria2.php on line 62
Crítica da memoria pura
Unha reconstrución literaria dos recordos que explora as influencias íntimas sobre a memoria. Anxos Sumai pon sobre a mesa de estudo a memoria, indagando nas súas claves e camiños. Unha reflexión sobre o recordo dos recordos.
oco
Envíalle un correo a Anxos:
<correo@anxossumai.com>
Subscríbete ao fluxo RSS:

oco

ANXOS DE GARDA
Un dos traballos literarios de referencia na rede. Dous libros aclamados saíron destas páxinas nas que Anxos Sumai fixo durante dous anos un diario entre a realidade e a ficción
Consúltao aquí

oco

LIBRO ¿ANXOS OU DIAÑOS?
Roberto Ribao e Anxos Sumai mantiveron durante un ano debates dialécticos cheos de altura, humor e ironía na nosa edición Fin de Semana
Descarga aquí o libro

oco

FIN DE SEMANA
Consulta as anteriores edicións da Revista de Fin de semana. Artigos de viaxes, opinión, personaxes coñecidos e interesantes, etc

 

IMPRIMIR

Xa de Persia, 26 de outubro de 1967

Nunha recente discusión familiar sobre o ano en que mamá enfermou de gravidade e nos sacaron ós nenos da casa por vez primeira, busquei a data da coroación do Xa de Persia e da emperatriz Farah Diba. Eu estaba convencida de que fora nos anos setenta pero o meu irmán porfiaba en que acontecera moito antes. Mamá fixo os seus cálculos mentais ata que de pronto dixo:

—Foi o ano en que coroaron o Xa. Alguén me levou ó hospital unha revista que falaba da coroación. Tivo que ser ese ano.

Eu, entusiasmada cunha súbita lostregada da memoria, asegurei que tiña razón. Que cadrara xusto ese ano. E buscamos na rede a data en que o Xa Reza Palhevi ousou facer aquela insultante exhibición de luxo e de poder: 26 de outubro de 1967. Deille a razón a Arturo e case lamentei, por pudor, ter lembranzas tan nítidas daquel momento. Pero tíñaas. Malia ser unha meniña de catro anos, fun quen de reconstruír, diante da miña abraiada familia, algúns días daquel outono.

Mamá tivera unha gravísima infección pulmonar e o médico aconsellou levala a un hospital. A estrada nacional que ía ata a cidade estaba a un par de quilómetros, así que papá e o avó sentaron a mamá nunha cadeira, cubrírona cunha manta e entre varios veciños carrexárona ata un coche que a esperaba alén dun pequeno souto. Parecía, así porteada por mans masculinas, unha raíña abatida sobre un trono humilde.

Non sei en que momento viñeron buscarnos ós rapaces. Arturo quedou na aldea cos avós porque non podía faltar á escola e eu fun coa tía Celia para a cidade, para a mesma cidade onde levaran a mamá. A tía Celia casara cun avogado e tiña unha filla cun nome ben moderno: Mónica. Mónica era cinco anos máis vella ca min. O día que me levaron con eles, Mónica e mais eu iamos xuntas, sentadas no asento de atrás do coche de tío Luís. Ó entrarmos na cidade apeguei ó nariz ó cristal da ventá, marabillada co que estaba a ver: xente, tendas, xardíns, escaparates acugulados de televisións acesas, ata que chegamos a un barrio que o meu tío quixo atravesar rapidamente.

Nese barrio había mulleres sentadas nas portas das casas, asomadas ós balcóns ou apoiadas contra as paredes dos edificios. Vestían roupa rechamante, con encaixes que lles transparentaban os corpos. Non deixei de observalas mentres o coche intentaba fuxir dalgún impreciso perigo oculto e perverso. Preguntei quen eran aquelas mulleres e Mónica, facendo risa de min, dixo:

—No son mujeres, tonta. Son pavos reales. Me lo ha dicho mi padre. ¿Verdad papá que son pavos reales?

Nunca vira un pavo real así que non tiña por que dubidar da palabra do tío Luís. Fiquei feliz por ter visto eses seres brillantes e coloridos e por todo o que había facer rabiar ó meu irmán cando chegase á aldea. Estaba tan marabillada que esa noite, cando me deitei, quixen ser un daqueles pavos reais.

Un día a tía Celia levoume ver a mamá ó hospital. Parou nun quiosco e mercou algunhas revistas. Nunha portada había unha gran fotografía da familia real iraniana que posaba para a prensa mundial. O Xa Reza Palhevi e a emperatriz Farah Diba soportaban nas súas cabezas impresionantes coroas de ouro e brillantes. Vestían coa maxestosidade dos reis medievais e eu, por ser tan nova, raspiñaba nas fotografía o luxo coma un corvo que non distingue entre os cristais e os auténticos diamantes. Unha faixa azul turquesa atravesáballes o peito chatolado de medallas e insignias. No medio da fotografía un meniño, o pequeno herdeiro do imperio persa, miraba cara a un lado zafándose da rixidez eterna do posado oficial. Tamén levaba no peito, como unha fita que enlease un agasallo moi valioso, a ancha faixa azul. Namentres a tía Celia falaba con mamá eu pasaba páxinas absorta nas imaxes daquela opulencia maciza. O luxo dos Palhevi pesaba e, ó mesmo tempo, era tan lixeiro como os exóticos peixes que nadan nos estanques dos contos orientais. Dentro da revista atopei o Xa sentado maxestoso nun trono. O trono era fermosísimo, de ouro e pedras preciosas. Ese era o trono en que mamá merecía ser trasladada o día en que a levaron da casa para o hospital. Pedínlle á tía Celia que me lese o pé da foto.

—El Sah Reza Palhevi sentado en el Trono del Pavo Real —pronunciou coa súa voz sempre tímida malia estar casada cun avogado.

—Pavo Real ——repetín nerviosa e ela acariñoume a cabeza — Cóntalle a mamá que vin moitos pavos reais e que eran preciosos!

Pero non llo contou. E mamá, que apenas tiña folgos para levantar a cabeza da almofada, tampouco amosou ningún interese e seguín pasando páxinas, ignorante de que as magníficas xoias e as teas suntuosas que enfeitaban aqueles fachendosos seres humanos se erguían sobre a dor dos poetas torturados, sobre o sangue do pobo disidente, sobre a humillación das mulleres ás que a policía lles arrincaba o burka no medio da rúa. Agora seino, como sei que un pavo real é só un ser magnífico e fermoso. Pero non podo evitar, cada vez que me cruzo pola rúa cunha puta colorida e rechamante, repetir en voz baixa para non esquecer a tenrura da inxenuidade: “pavo real, pavo real, pavo real”.

Anxos Sumai [correo]


Consello da Cultura Galega. (www.consellodacultura.org)
Pazo de Raxoi, 2 andar. 15704 Santiago de Compostela (Galicia)
Contacto: Tfno: 981957202 / Fax : 981957205 / e-mail: redaccion@culturagalega.org