Warning: include(header2.php): failed to open stream: No such file or directory in /var/www/html/cultura/html/criticadamemoria2.php on line 62 Warning: include(): Failed opening 'header2.php' for inclusion (include_path='.:/usr/share/pear:/usr/share/php') in /var/www/html/cultura/html/criticadamemoria2.php on line 62
Crítica da memoria pura
Unha reconstrución literaria dos recordos que explora as influencias íntimas sobre a memoria. Anxos Sumai pon sobre a mesa de estudo a memoria, indagando nas súas claves e camiños. Unha reflexión sobre o recordo dos recordos.
oco
Envíalle un correo a Anxos:
<correo@anxossumai.com>
Subscríbete ao fluxo RSS:

oco

ANXOS DE GARDA
Un dos traballos literarios de referencia na rede. Dous libros aclamados saíron destas páxinas nas que Anxos Sumai fixo durante dous anos un diario entre a realidade e a ficción
Consúltao aquí

oco

LIBRO ¿ANXOS OU DIAÑOS?
Roberto Ribao e Anxos Sumai mantiveron durante un ano debates dialécticos cheos de altura, humor e ironía na nosa edición Fin de Semana
Descarga aquí o libro

oco

FIN DE SEMANA
Consulta as anteriores edicións da Revista de Fin de semana. Artigos de viaxes, opinión, personaxes coñecidos e interesantes, etc

 

IMPRIMIR

Rayuela, 1980

Todo estaba atrapado alí, tamén eu. Cada espasmo do fígado, os guerreiros do insomnio, a pavana máis fermosa, o vello gabán de angora. Todo o que o eu coñecera e todo o que había coñecer estaba contido dentro do libro, mesmo os pousos do café, o recendo da manteiga untada en pan quente e as postais de Paul Klee e Gustav Klimt apegadas con esparadrapo á vella neveira. E os anacos de goma escuma de cores que agromaban polos furados das almofadas e os vagalumes que me ocupaban os ollos cando bebía aquel viño malo das tabernas do Franco. Por iso non me preocupaba demasiado polo que me puidese pasar: abría o libro como un sacerdote abre a súa biblia e alí estaba a terapia que me reconstruiría os accidentes do estómago e do corazón. Ou o pulo que me poñía en marcha nos momentos indecisos. Abrise onde abrise, o libro reflectíame, comíame, vivíame. Facía que me sentise mellor ou lanzábame, alterada, ó medio dunha conversa como unha xovenca tola. Case sempre me obrigaba a seguir os pasos da Maga, que se dirixía a acariñar un gato nunha librería, a recoller un anaco de tea vermella caída sobre o lousado da rúa, ou simplemente quedaba na casa buscando o cabo dun fío no fondo dun roupeiro.

Era, por fin, estudante universitaria e iso significaba máis que principiar unha carreira: era o comezo do pulido sutil das arestas, o tempo en que a crisálida comezaría a desposuírse da vaíña de leite materno e rosarios antes da cea. Instaleime nun piso que pasara duns estudantes a outros dende polo menos unha década antes e, con cuarto que me foi asignado, herdei a morriña de debaixo da cama, o cheiro a picante do tabaco e da lixivia, unha próspera familia de cascudas e certas vistas curtas pero amenas á facultade de Medicina. Tamén herdei o libro que o contiña todo. Atopeino dentro do armario, debaixo dunha manta furada pola traza. Estaba case novo e brillaba, sobre a cor negra da cuberta, o debuxo dunha mariola, coa súa terra, o seu ceo e as súas nove casas para alcanzar a madre final. Estaban aínda radiantes as cores das casas: do vermello ó laranxa, do laranxa ó amarelo e do amarelo a un tenue verde que evolucionaba ata chegar ó ceo e tinxirse coa limpa cor do aire. Sobre a bóveda do ceo, e en branco, ofrecíanseme autor e título: Julio Cortázar. Rayuela.

Comecei a ler Rayuela esa mesma noite. Rematei a primeira páxina e pasei con coidado a folla porque o libro non era totalmente meu e, abraiada, atopei unha páxina en branco. Lin a seguinte páxina impresa, que era par. Volvín pasar a folla e atopei de novo un branco precipicio. Pareceume case máxico e decidín dedicarlle un tempo a observar a estraña forma daquela endiañada novela. Sorprendente: o libro só tiña impresas as páxinas pares. Todas as páxinas impares estaban en branco. Fiquei marabillada pero non especialmente sorprendida, porque o autor xa tivera a amabilidade de ofrecerme previamente certas instrucións para ler o libro. Tiña a sensación de que Cortázar me retaba a participar nun xogo descoñecido e estimulante. Ó principio da lectura parecíame estar saltando todo o tempo sobre un único pé, e sentíame un tanto escorada cara ó desánimo e mesmo cara unha surrealista e involuntaria melancolía. Seguín lendo sen pausa, aínda que decidín armarme dun lapis para desenterrar pola miña conta o fío agochado nas páxinas en branco.

Cos días, e da mesma maneira en que se encontraban a Maga e Oliveira, sen buscarse, fun atopando estudantes que tamén recibiran Rayuela como revezo dunha carreira de remudas. Os lectores, herdeiros doutros lectores de Cortázar, iamos contándonos a novela e a vida como se fosen grandes toros de carne rechea de novas risas e xordas exclamacións, e tragabámolos con auga de chuvia, café adozado con terróns de azucre que porfiaban en rodar por baixo das mesas, e chopos de coñac inacabables como as noites. Eu falaba das páxinas en branco, das páxinas impares que eran desacougos e ofertas creativas. Ninguén sabía de que falaba, ninguén entendía o sentido dos precipicios agochados de Rayuela nin por que eu ousaba escribir a metade da novela. Ata que un día vin un dos seus libros, e nos seus libros todas as páxinas estaban impresas.

Estabamos nunha desas cafeterías amortecidas como barricas de viño vello. Erguinme e marchei. Non me fixo ningunha graza saber que o libro que o anterior ocupante do meu cuarto agochara debaixo das mantas era un exemplar defectuoso e por iso estaba tan novo e por iso o abandonara. Non me fixo ningunha graza. Pero a medida que me afastaba dos rostros burlóns dos meus amigos, sentíame mellor porque, á fin e ó cabo, un erro na impresión permitírame escribir a metade de Rayuela. A miña metade de Rayuela. A metade de Oliveira, a metade da Maga, a metade dos espellos, a metade da música, a metade dos gatos que asomaban a cada pouco dentro do libro. E non. Nunca lin a versión completa. Quedei coa miña lectura de páxinas impares.

Hoxe Rayuela apareceume de novo, como unha efeméride do corazón, no corpo do meu gato. Mirando o gato deitado na cesta, dobrado sobre si mesmo, descubrín o punto onde conflúen o ceo e a terra da mariola. Na placidez dos riles cando dorme, no rebumbio dos pulmóns cando esperta, véxolle como asoman as mans feiticeiras das casas que ocupamos ó longo da vida.


Anxos Sumai [correo]


Consello da Cultura Galega. (www.consellodacultura.org)
Pazo de Raxoi, 2 andar. 15704 Santiago de Compostela (Galicia)
Contacto: Tfno: 981957202 / Fax : 981957205 / e-mail: redaccion@culturagalega.org