O crego e o cativo


Lugar: Santa Comba - Santa Comba .
Concello:Lugo

Observacións:
Informante: Un veciño, 69 anos, carpinteiro.
Data: Maio do 1975.
Gravación: M. González González.
Transcrición: F. Fernández Rei.
Fonte: AGO-ALGa.

// DESCARGA AQUÍ O ARQUIVO EN MP3
Transcripción//

Esto èra unha vez nunha parròquia donde había un cura que èra mui pándigo è, sèmpre acostumbraba a celebrar á mañá temprano. Moitas veces tiña que agardar algo, que chegara o moneguillo, que èra un neno, que había alí na aldea; i-àutras veces xa estaba o moneguillo tamên esperando polo cura, que se levantara, ¡pèro buèno!
Resulta que un día esperou o cura máis do debido, porque o pequeno, foi, entretúvose na, no camiño, que viu unha chicorosa, deses páxaros que lle chamamos aquí relativamènte o mèrlo, è viu que andaba cun pouquiño de mofo, dese das paredes no pico. È dixo:
-Carambas, este anda facendo o nido, hai que velalo a ver onde nida, onde tèn o nido.
È velou. Tan bèn velou que o, o paxaro aquel, o mirlo, pòs xa tiña us mirliños nòvos, è claro, o pequeno pois díxolle ó cura, díxolle:
-Tèño unhes mèrliños, pèro, non lle debía conta-lo conto aquí na sancristía, porque... dicen por aí, que se se conta o conto baixo dos teitos, que se ènche de formigas. Veremos a ve-lo que pasa.
I-ò cura dixo:
-Nò, hòme nò, non teñas medo, que non hai tales formigas nin deso, eso son agüèros, non, deso non fagas caso.
Buèno. Pasou así a conta, pèro así que pasaron unhes días, foi o pequeno mirar a ver como estaban os chicorosos, i-òs chicorosos xa non estaban no nido, xa escaparan. Pèro a escapadèla foi boa, que despois ó día seguiènte foi á casa do cura, chamou ó señor cura, non sei que razón lle iba levar, è saliu o señor cura polo balcón, i-èl mirou pa riba è ve as chicorosas metidas nunha xaula.
O pequeno calou a boca; pèro, asentou è pasaron os días, è pasaron os días, pasaron os días... È un día, pois claro, chegou pó preceuto, pònha confesión, que había no pòbo, è díxolle:
- A ver, ¿confesáchete, Manòliño?
Di el:
- Nò, señor.
- Pois ven aquí, lògo, bonito, ven que te confèso eu, porque despois chegan os outros curas è hai que axudarlles á misa è todo eso, è ven.
È púxose a confesa-lo bon do pequeno, è díxolle, claro, contoulle todo o que había que facer. Un día que chegara alí á casa do cura, á casa del, mismo, do mismo cura, è que lle salira a criada pola ventana è que mirara pa riba è que lle vira as pèrnas e que lle gustara muito mirar pa elas, ás pèrnas da criada, claro. I-ò cura díxolle:
- ¡Ai pillabán, ai pillabán! ¿È ti como te poñías a mirar, hòme, de vez de mirar pa baixo?
Dixo:
-Pois ve, señor cura, tanto lle tèn, eu mireille pás pèrnas do cura, pèro tamên a usté lle dixen do nido do mèrlo è tamên lle me foi polos chicorosos, así que unha cousa quédalle pola outra.

 

 

 



Inicio

NAVEGA POLOS
BLOQUES LINGUÍSTICOS

Bloque Occidental
Bloque Oriental
Bloque Central
 
ETNOTEXTOS. BLOQUE Central
1974 | Castro de Rei | labrego , 30
1974 | Becerreá | estudante , 14
1975 | Cedeira | veciñas , varias idades
1975 | Lugo | carpinteiro , 69
1975 | Chandrexa de Queixa | telefonista , 23
1975 | Allariz | muiñeiro , 60
1975 | Vilardevós | labrego , 20
1976 | Oroso | labrega , 63
1983 | Forcarei | labrega , 50
1984 | Vilalba | labrega , 66
1992 | Melide | industrial , 38
1992 | Sober | labrego , 52
1993 | Ramirás | comerciante , 64
1993 | Castrelo do Val | camioneiro , 50
1994 | Cervo | mariñeiro , 71
1994 | Baños de Molgas | labrega , 65
1995 | Barreiros | estudante , 20
1995 | Chantada | estudante , 25
1995 | Lobios | labrega , 48